ชีวิตของตาลก็ไม่แตกต่างไปจากไปจากผู้หญิงอีกจำนวนไม่น้อยที่พบบ่อย จากชีวิตที่แสนทุกข์ยากในสลัมกลางเมืองใหญ่แห่งความเจริญทางวัตถุ แต่ก็มีคนอีกส่วนหนึ่งต้องตกระกำลำบากอยู่ตามซอกมุมของถนนหนทางหรือในชุมชนแออัด ชีวิตต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อปากเพื่อท้องไปวัน ๆ ลำพังเกิดมาตามความลำบากยากจนมันก็แย่มากพอแล้ว แต่ต้องเกิดมาพร้อมทั้งชีวิตที่ไม่มีใคร มันก็ยิ่งแย่ไปใหญ่ การที่เธอจะฆ่าตัวตายนี้ จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เป็นผลมาจากอาการทางจิตด้วยความรู้สึกโศกเศร้า ซึมเศร้าที่ค่อย ๆ สะสมมา เป็นตัวตนทีละน้อย นับตั้งแต่เกิดจากครอบครัวที่ยากจนและตกเป็นเหยื่อความรุนแรงทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็นจากคนในครอบครัว
  นับตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวตน แม่ทิ้งไป อยู่กับพ่อ ก็ยังถูกพ่อทอดทิ้ง ถูกยายบังคับให้ขายตัวเลี้ยง เห็นหน้าแม่ก็ถูกแม่สาบแช่ง มีพ่อเลี้ยงก็ถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน ออกไปมีผู้ชายก็มี ๆ เลิก ๆ ไม่เป็นหลักแหล่ง ชีวิตไม่มีแก่นสารอะไร มีผู้ชายก็ทำตัวเป็นแมงปีกแข็งที่ต้องให้เธอคอยส่งเสียเลี้ยงดู บางคนก็ยังให้เพื่อนมาข่มขืน เธอ สุดท้ายก็ยังมีโรคร้ายมารุมเร้าอีก จนเธอไม่มีความรู้สึกอะไร ไม่เห็นคุณค่าของตัวเอง และไม่สนใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว
 เพราะฉะนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่เธอจึงคิดฆ่าตัวตายตลอดเวลา เรื่องราวของตาลนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นกับเด็กสาวชื่อ “ ตาล ” เพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ยังเกิดขึ้นอีกมาในครอบครัวอื่น ๆ ที่อาจจะไม่ได้ขาดแลนขัดสนแบบนี้ แต่ก็อาจมีความรุนแรงในลักษณะเดียวกัน จนอาการซึมเศร้า ความบาดเจ็บทางจิตใจที่ก่อกำเนิดในตัวเธอทีละนิดทีละน้อย จนในที่สุดเหมือนความรู้สึกดี ๆ ในหัวใจมันจะแหลกสลาย เธอไม่สามารถประคับประคองจิตใจของเธอเองต่อไปได้ ให้ทำอะไรก็ได้ตามจิตใต้สำนึกปรารถนา จนถึงกับตั้งจิตอธิษฐานว่า “ ถ้าเกิดได้อีก ขอไม่เป็นคนดีกว่า …” ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ถือได้ว่าเลวร้ายที่สุดแล้ว สำหรับการถือกำเนิดขึ้นมาเป็นมนุษย์
  …… นั่นคือ เธอไม่เคยเห็นคุณค่าให้ตนเองแม้แต่น้อย ตรงจุดนี้เอง มันมีจุดเริ่มต้นที่ว่า … แม้แต่คนที่ให้กำเนิดเรามายังไม่เห็นคุณค่าของเรา นับประสาอะไรจะมีใครในโลกนี้ที่มีใจให้กับเราเหลืออยู่บ้าง ….
  … อย่างไรก็ตาม อันความบาดเจ็บของเธอนั้น ยังไม่สายเกินไปที่จะบำบัดเยียวยา ตราบเท่าที่เธอยังให้โอกาสตัวเอง ให้โอกาสผู้ทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแนะนำในการรักษาแผลใจครั้งนี้ ถึงกระนั้น การทำงานให้บริการบำบัดจิตทางโทรศัพท์ สำหรับกรณีนี้เป็นเพียงเหมือนการใส่ยาให้แผลสดพอทุเลาไปได้ ไม่ลุกลามต่อไปในบางส่วน หรือเหมือนการหยิบแก้วน้ำเย็นให้ดื่มพอชื่นใจเท่านั้น ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับเธอ นั่นคือ หน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนจะต้องตระหนักถึงกระบวนการทำงานที่ต่อเนื่อง ซึ่งไม่เพียงแต่ส่งเธอไปพบจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาแล้วปัญหาจะได้รับการแก้ไข เราต้องมองว่า กรณีนี้เธอต้องการความช่วยเหลืออะไรต่อไปบ้าง สุขภาพกาย โรคร้ายต้องได้รับการรักษา ที่พักอาศัย จะให้เธอไปอยู่ที่ไหน ที่ปลอดภัย ไม่ตกเป็นเหยื่อของคนชั่ว อาหารที่มีประโยชน์ เด็กสาวจำเป็นต้องได้รับการบำบัดดูแลทั้งร่างกาย และสภาพจิตใจ แม้จะดูเหมือนจะสายเกินไป หรือสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตเธอนั้นมากมายเกินกว่าจะถมให้เต็ม แต่ในวาระนี้ สิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการและถามหา คือความเมตตาและความยุติธรรม ในฐานะของคนคนหนึ่งซึ่งเกิดมาในโลกนี้ และมีสิทธิ์ที่จะได้รับการเคารพ การปฏิบัติอย่างมีศักดิ์ศรี

  …. และในฐานะของประชาชน ของความเป็นคนไทย เธอมีสิทธิจะได้รับการปกป้องคุ้มครองจากรัฐมาโดยตลอด แต่อาจเพราะเธออยู่ในจุดที่รัฐเอื้อมไปไม่ถึง เธอจึงถูกปล้นความเป็นคนไปเกือบหมด ถึงวันนี้เธอเรียกร้องขอความช่วยเหลือด้วยกำลังเสียงอันแผ่วเบา มันอาจจะสายเกินไปกว่ารัฐจะเอื้อมส่งความช่วยเหลือไปถึง แต่ก็ยังมีเรื่องราวของผู้คนอีกมากมายที่กำลังรอความช่วยเหลือจากรัฐโดยตรงหรือผ่านทางเอนจีโอ แต่สิ่งที่เจ้าหน้าที่รัฐจะต้องจดจำไว้เสมอก็คือ หากปกป้องไม่ได้ รัฐมีหน้าที่ความรับผิดชอบในการ " หยิบยื่นคืนศักดิ์ศรีของความเป็นคนให้กับเธอไป !"